ΚΟΖΑΝΗ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ: Στην καρδιά της Μακεδονίας, εκεί που το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από άθλημα, το Δημοτικό Στάδιο της Κοζάνης έζησε στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη των φιλάθλων. Η σεζόν 1979-80 πλησιάζει στο φινάλε της και η αγωνία έχει χτυπήσει «κόκκινο».

Από νωρίς το μεσημέρι, οι δρόμοι που οδηγούν στο γήπεδο είχαν πλημμυρίσει. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο ομάδες «βολοδέρνουν» στα χαμηλά στρώματα του βαθμολογικού πίνακα, η κρισιμότητα της αναμέτρησης μετέτρεψε το ματς σε έναν άτυπο «τελικό».

Το θέαμα στις κερκίδες; Πρωτοφανές. Δεν πέφτει καρφίτσα. Χιλιάδες Κοζανίτες, με τις χαρακτηριστικές φωνές και τον ενθουσιασμό τους, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που θα ζήλευαν και ομάδες της Α’ Εθνικής. Στην αντίπερα όχθη, οι φίλαθλοι του Αλμωπού που ταξίδεψαν από την Αριδαία, έδωσαν το δικό τους χρώμα, μετατρέποντας την αναμέτρηση σε μια πραγματική γιορτή (και μάχη) της επαρχίας.

Το παιχνίδι ήταν αυτό ακριβώς που περιμέναμε: Δύναμη, πάθος και σκοπιμότητα. Οι δύο ομάδες, γνωρίζοντας πως κάθε βαθμός είναι «χρυσάφι» για την παραμονή στη Β’ Εθνική, έδωσαν τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο.

Το τελικό σφύριγμα της λήξης βρήκε τις δύο ομάδες να μοιράζονται βαθμούς και εντυπώσεις, αλλά η ιστορία έμελλε να γράψει ένα ακόμα πιο δραματικό κεφάλαιο.

Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε η παραμονή να μην κριθεί στην κανονική διάρκεια. Αυτό το «θρίλερ» που ξεκίνησε σήμερα στην Κοζάνη, θα βρει την τελική του λύση σε ουδέτερο έδαφος.

«Δώσαμε την ψυχή μας σήμερα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς», ψιθύριζαν οι παίκτες στα αποδυτήρια.

Πλέον, όλα τα βλέμματα στρέφονται στη Νάουσα. Εκεί, σε ένα μπαράζ «ζωής ή θανάτου», Κοζάνη και Αλμωπός Αριδαίας θα λύσουν οριστικά τις διαφορές τους. Μια σεζόν γεμάτη συγκινήσεις φτάνει στην κορύφωσή της και η Β’ Εθνική κρατάει την ανάσα της.