Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στην Πέλλα –από τα καφενεία της Έδεσσας μέχρι τις πλατείες των Γιαννιτσών και τα χωριά του κάμπου– που φαίνεται να κατέχει το αλάθητο. Είναι οι «ειδικοί» της κριτικής, εκείνοι που, όπως λέει και το τραγούδι, στέκονται απέναντι σε κάθε κίνηση, σε κάθε πρωτοβουλία, σε κάθε πολιτικό ρίσκο, και με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων γνέφουν αρνητικά. «Εξηγήστε μου, εσείς που δεν εγκρίνετε», πώς γίνεται να έχετε πάντα μια κουβέντα για το «λάθος» των άλλων, αλλά ποτέ μια πρόταση για το δικό σας «σωστό»;
Στην πολιτική ανθρωπογεωγραφία της περιοχής μας, το φαινόμενο του «κατακριτή» έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Είναι αυτοί που παραμονεύουν στο ψηφιακό σκοτάδι των social media ή πίσω από τους καπνούς των τσιγάρων, περιμένοντας την επόμενη συνάντηση, την επόμενη συμφωνία, την επόμενη φωτογραφία. Για εκείνους, κάθε πολιτική επαφή είναι ύποπτη, κάθε συνεργασία είναι «συναλλαγή» και κάθε νέα ιδέα είναι «παράνομη» στη δική τους συντηρητική λογική.
Όπως στο τραγούδι οι εραστές αναγκάζονται να κρύβονται γιατί η ζωή τους κατακρίνεται, έτσι και στην τοπική πολιτική, κάθε αυθεντική προσπάθεια για αλλαγή συχνά «πνίγεται» από τον φόβο της κριτικής των δήθεν σοβαρών. «Τρέμουν τα χείλη μας όταν βρισκόμαστε, αγκαλιασμένους μη μας δούνε», λένε οι στίχοι, και αυτή η φράση περιγράφει γλαυκά την πολιτική δειλία πολλών στελεχών που φοβούνται να τολμήσουν μια υπέρβαση, μήπως και τους «δικάσουν» οι μόνιμοι αρνητές της Πέλλας.
Αλλά ας μιλήσουμε ειλικρινά. Εσείς που δεν εγκρίνετε την Εθνική Στρατηγική για τον ψηφιακό γραμματισμό, εσείς που βλέπετε «φινλανδικά παραμύθια» πίσω από τη συνεργασία για την ενημέρωση, εσείς που θεωρείτε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού ως απειλή για το «καθεστώς» σας: Εξηγήστε μου πώς γίνεται να θέλετε μια Πέλλα που προοδεύει, ενώ εσείς μένετε ακίνητοι;
Η πολιτική ζωή του τόπου μας δεν μπορεί να πορεύεται με τον φόβο της «κατακραυγής» εκείνων που έμαθαν μόνο να δείχνουν με το δάχτυλο. Αν η ανθεκτικότητα της δημοκρατίας μας, όπως τονίστηκε πρόσφατα και σε κυβερνητικό επίπεδο, στηρίζεται σε πολίτες που ξέρουν να διαβάζουν την πληροφορία, τότε η πρώτη πληροφορία που πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε είναι η πρόθεση του κριτή.
Είναι κριτική για το κοινό καλό ή είναι το παράπονο εκείνου που έμεινε έξω από τον χορό; Η Πέλλα έχει ανάγκη από ανθρώπους που «πεθαίνουν στην αγκαλιά» των ιδεών τους και όχι από εκείνους που ζουν για να θάβουν τις ιδέες των άλλων.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ετοιμαστείτε να κατακρίνετε μια «παράνομη» πολιτική τόλμη, θυμηθείτε: η ιστορία γράφεται από αυτούς που συναντιούνται στο φως, όσο κι αν εσείς προσπαθείτε να επιβάλετε το σκοτάδι της δικής σας άγονης άρνησης.
