Φαίνεται πως η ηρεμία των Καταρρακτών είναι απατηλή, καθώς το πολιτικό θερμόμετρο στην Έδεσσα ετοιμάζεται για «limit up». Οι κακές γλώσσες της Πέλλας ψιθυρίζουν πως ο Χρήστος Τσιβόγλου ετοιμάζει μια παρέμβαση-φωτιά για τα δημοτικά τεκταινόμενα, που θα ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όσοι γνωρίζουν τον άνδρα, ξέρουν πως δεν συνηθίζει τα «πυροτεχνήματα» εντυπωσιασμού, αλλά τις κινήσεις ακριβείας. Ποιους θα βάλει στο στόχαστρο και ποιες ισορροπίες θα ανατραπούν στο δημαρχιακό μέγαρο; Η συνέχεια επί της οθόνης – ή μάλλον, επί των εγγράφων.

Φαίνεται πως η παιδική χαρά δίπλα στη Μεραρχία στην Έδεσσα μετατράπηκε σε κανονικό πεδίο βολής. Ο Δήμαρχος, Γιάννης Τσεπκεντζής, και ο πρώην αντιδήμαρχος, Σωτήρης Μούκας, διασταυρώνουν τα ξίφη τους με φόντο τις κούνιες και την ασφάλεια των παιδιών, σε μια αντιπαράθεση που κάθε άλλο παρά «παιχνιδάκι» είναι.

Η αντιπολίτευση σηκώνει το γάντι της κριτικής, οι τόνοι ανεβαίνουν επικίνδυνα και οι ψίθυροι στους διαδρόμους του Δήμου δίνουν και παίρνουν. Πάντως, οι κακές γλώσσες λένε πως η κόντρα αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αν προσθέσει κανείς και την αναμενόμενη παρέμβαση-φωτιά του Χρήστου Τσιβόγλου για τα δημοτικά δρώμενα, τότε το κοκτέιλ γίνεται εκρηκτικό.

Στην Έδεσσα, το νερό των καταρρακτών μπορεί να είναι κρύο, αλλά το πολιτικό κλίμα καίει.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι διάδρομοι της Βουλής γεμίζουν με παιδικές φωνές, όμως η προχθεσινή μέρα είχε έντονο άρωμα Πέλλας. Ο Διονύσης Σταμενίτης άφησε για λίγο τις κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις και τις επιτροπές, για να υποδεχθεί με εμφανή συγκίνηση τους μαθητές και τους δασκάλους από το 4ο και 7ο Δημοτικό Έδεσσας, καθώς και από το Δημοτικό Ριζαρίου.

Ο Βουλευτής, σε ρόλο «οικοδεσπότη», ξενάγησε τη νέα γενιά στα άδυτα της δημοκρατίας, τονίζοντας τη σημασία της συμμετοχής. Οι κακές γλώσσες της πολιτικής λένε πως οι καλύτερες συμμαχίες χτίζονται με το μέλλον – και ο Σταμενίτης φαίνεται πως το γνωρίζει καλά αυτό. Πάντως, η εικόνα των παιδιών στα έδρανα, υπό το βλέμμα ενός ανθρώπου που ξέρει να ακούει την εκλογική του βάση από τα «γεννοφάσκια» της, ήταν αναμφίβολα το highlight της ημέρας.

Πάντα τέτοια, γιατί η πολιτική χρειάζεται και λίγη παιδική αθωότητα.

Δεν είναι μόνο τα έδρανα της Βουλής που απαιτούν γερά νεύρα, αλλά και τα καφενεία της Κρύας Βρύσης, ειδικά όταν το μενού περιλαμβάνει τις πληγές της κτηνοτροφίας. Ο Διονύσης Σταμενίτης βρέθηκε «πρόσωπο με πρόσωπο» με τους παραγωγούς της Πέλλας, σε μια συζήτηση που μόνο ανέφελη δεν ήταν, με την ευλογιά και τις 6.000 θανατώσεις ζώων να βαραίνουν το κλίμα.

Ο βουλευτής της ΝΔ, επιστρατεύοντας την εμπειρία του, επιχείρησε να κατευνάσει τα πνεύματα με «όπλο» την πιστοποίηση του ΕΚΕΤΑ για τα σφαγεία και υποσχέσεις για άμεση ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου. Οι γνωρίζοντες το παρασκήνιο λένε πως ο Σταμενίτης ξέρει καλά ότι η «μάχη της στάνης» κρίνει πολλά περισσότερα από μερικές ψήφους· κρίνει την επιβίωση της τοπικής οικονομίας.

Το στοίχημα πλέον είναι αν οι κυβερνητικές εξαγγελίες θα φτάσουν στους στάβλους γρηγορότερα από την επόμενη κρίση. Ο Διονύσης πάντως, δείχνει να μην φοβάται το «μαρκάρισμα» σε στενό τοπικό επίπεδο.

Τα εγκαίνια του Κέντρου Καινοτομίας στην Πέλλα από την Υπουργό Σοφία Ζαχαράκη ήταν αναμφίβολα το γεγονός της εβδομάδας. Ψηφιακή εποχή, Μουσικό Σχολείο 11 εκατομμυρίων, επισκέψεις σε σχολεία και μια ατζέντα γεμάτη «μέλλον». Υπήρχε όμως μια μικρή, «καινοτόμα» λεπτομέρεια: ξέχασαν να καλέσουν τους δημοσιογράφους!

Φαίνεται πως στην Πέλλα η επικοινωνιακή στρατηγική βασίζεται στην… τηλεπάθεια. Ενώ η Υπουργός ξεναγούνταν από μαθητές στον αρχαιολογικό χώρο και ο τοπικός πολιτικός κόσμος μοίραζε συγχαρητήρια, τα τοπικά ΜΜΕ έψαχναν να μάθουν το πρόγραμμα από τα social media.

Απορούμε: Αν το Κέντρο Καινοτομίας στοχεύει στην εξωστρέφεια και τον τουρισμό, το να κρατάς την επίσκεψη της Υπουργού «μυστικό δείπνο» είναι τουλάχιστον πρωτότυπο. Εκτός αν η νέα τεχνολογία που εγκαινιάστηκε περιλαμβάνει αόρατα δελτία τύπου.

Κρίμα, γιατί τα έργα είναι σπουδαία, αλλά οι δημόσιες σχέσεις έμειναν στην εποχή του… κρυφού σχολειού.

Η καινοτομία στην Πέλλα φαίνεται πως ξεκίνησε με μια… παλαιοκομματική πατέντα: τον διαχωρισμό των δημοσιογράφων σε «δικούς μας» και «άλλους». Ενώ η Υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, περιηγούνταν στα σχολεία και στο νέο Κέντρο Καινοτομίας, η πλειονότητα των τοπικών ΜΜΕ βρισκόταν στο σκοτάδι.

Το ρεπορτάζ λέει πως η ενημέρωση δόθηκε επιλεκτικά –με το σταγονόμετρο– μόνο σε όσους απολαμβάνουν την εύνοια συγκεκριμένου Βουλευτή, ο οποίος φρόντισε να έχει δίπλα του το δικό του «επικοινωνιακό απόσπασμα». Φαίνεται πως η λογική της κατευθυνόμενης ενημέρωσης ζει και βασιλεύει, με την πολιτική ηγεσία να προτιμά τη σιγουριά των «χειροκροτητών» από την αντικειμενική καταγραφή.

Αν το όραμα για την Πέλλα της ψηφιακής εποχής περιλαμβάνει αποκλεισμούς και «στεγανά» στην πληροφόρηση, τότε η καινοτομία έμεινε στα χαρτιά. Στην εποχή της διαφάνειας, οι λογικές του «κλειστού κλαμπ» δεν προκαλούν μόνο ερωτηματικά, αλλά και έντονη δυσοσμία παρασκηνίου.

Κύριοι, η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις γραφείου. Και η Πέλλα ανήκει σε όλους, όχι μόνο στους «εκλεκτούς» της ατζέντας σας.

Ενώ άλλοι προτιμούν τα σαλόνια της πρωτεύουσας, ο Λάκης Βασιλειάδης φαίνεται πως έχει βρει το «λιμάνι» του στα χωράφια της Αλμωπίας. Η πρόσφατη περιοδεία του στους συνεταιρισμούς Πιπεριάς και Μεγαπλατάνου δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη αβροφροσύνης, αλλά μια κίνηση τακτικής με φόντο το σπαράγγι.

Ο βουλευτής της ΝΔ ξέρει καλά ότι οι παραγωγοί δεν «χορταίνουν» με χειραψίες, γι’ αυτό και έσπευσε να επαναφέρει στο τραπέζι το καυτό ζήτημα της συνδεδεμένης ενίσχυσης. Το μήνυμα προς το Υπουργείο ήταν σαφές: οι εξαγωγικές καλλιέργειες της Πέλλας δεν μπορούν να αφήνονται στην τύχη τους και στα τερτίπια του καιρού.

Οι κακές γλώσσες λένε πως ο Λάκης «οργώνει» την περιοχή προετοιμάζοντας το έδαφος για δύσκολες κοινοβουλευτικές μάχες, καθώς οι συνεταιριστές της Αλμωπίας δεν φημίζονται για την υπομονή τους αν οι υποσχέσεις μείνουν… ασυγκόμιστες.

Το σίγουρο είναι πως ο Βασιλειάδης ποντάρει στην εξωστρέφεια, ελπίζοντας πως αυτή τη φορά η φωνή της Αλμωπίας θα ακουστεί μέχρι την πλατεία Βάθη, χωρίς «παράσιτα».

Ο Γιώργος Καρασμάνης δεν ξεχνά, και κυρίως δεν αφήνει τους άλλους να ξεχάσουν. Ο πρώην Υπουργός και βουλευτής της ΝΔ επανέφερε στο προσκήνιο το «θρίλερ» του ρωσικού εμπάργκο, θυμίζοντας σε φίλους και εχθρούς πως ήταν ο μοναδικός από τους «28» στις Βρυξέλλες που είχε δει την καταιγίδα πριν ξεσπάσει.

Με μια δόση πικρίας για το «μαύρο 2015», ο Καρασμάνης ανέδειξε πώς τα 27 εκατομμύρια ευρώ που είχε εξασφαλίσει από το Κολέγιο Επιτρόπων έμειναν στα αζήτητα των συρταριών της επόμενης ηγεσίας. Οι κακές γλώσσες λένε πως ο έμπειρος κοινοβουλευτικός της Πέλλας στέλνει ένα σαφές μήνυμα: στην αγροτική πολιτική δεν αρκούν οι θεωρίες, χρειάζονται «φάκελοι» με υπογραφές και γνώση των διαδρόμων της Ευρώπης.

Το αν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως μάθημα, μένει να το δούμε στις επόμενες κρίσεις. Πάντως, ο Γιώργος δείχνει πως η μνήμη του παραμένει εξίσου δυνατή με την επιρροή του στους παραγωγούς.

Φαίνεται πως για το Υπουργείο Υγείας οι γιατροί της Πέλλας διαθέτουν ανεξάντλητα αποθέματα υπομονής, αλλά όχι και… ρευστότητας. Η Θεοδώρα Τζάκρη σήκωσε το γάντι της διαμαρτυρίας της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Πέλλας, φέρνοντας στη Βουλή το «καυτό» ζήτημα των απλήρωτων εφημεριών από το 2025 μέχρι και σήμερα.

Η βουλευτής, με τη γνωστή της επιθετική ρητορική, δεν έμεινε μόνο στα διαδικαστικά, αλλά άφησε σαφείς αιχμές για τις προτεραιότητες της κυβέρνησης: κονδύλια για τους ιδιώτες βρίσκονται «εν ριπή οφθαλμού», αλλά για όσους εφημερεύουν στα όρια της εξάντλησης στα νοσοκομεία του νομού, το ταμείο είναι μείον.

Οι κακές γλώσσες λένε πως η Τζάκρη «χτίζει» ένα ισχυρό μέτωπο με τους υγειονομικούς της περιοχής, ξέροντας ότι η δημόσια υγεία είναι η αχίλλειος πτέρνα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όπως και να έχει, το να δουλεύεις Μάρτιο μήνα και να περιμένεις ακόμη τα δεδουλευμένα του Νοεμβρίου, δεν το λες και «καινοτομία» – μάλλον πολιτική αστοχία το λες.

Εκεί που η κυβέρνηση έβλεπε ψηφιακά άλματα και εκπαιδευτική πρωτοπορία στα εγκαίνια του Κέντρου Καινοτομίας, η Θεοδώρα Τζάκρη είδε απλώς ένα «επικοινωνιακό πυροτέχνημα» πάνω από τα ερείπια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Πέλλα. Η βουλευτής δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και, με μια δήλωση-δηλητήριο, θύμισε στη Σοφία Ζαχαράκη τις δύο φορές που η ΝΔ «έβαλε λουκέτο» σε πανεπιστημιακά τμήματα του νομού (το 2013 και το 2019).

Το σκεπτικό της Τζάκρη είναι σαφές: Καλή η καινοτομία, αλλά χωρίς αυτόνομο Πανεπιστήμιο, η Πέλλα παραμένει μια αναπτυξιακή «νησίδα» χωρίς στέρεες βάσεις. Οι κακές γλώσσες λένε πως η Θεοδώρα ξέρει να χτυπά εκεί που πονάει, μετατρέποντας μια τελετή εγκαινίων σε υπενθύμιση πολιτικών «αμαρτιών» του παρελθόντος.

Το γάντι ερρίφθη: Ίδρυση νέων σχολών τώρα ή απλώς… ψηφιακές αναμνήσεις; Πάντως, στην Πέλλα, η «κόντρα» για την παιδεία φαίνεται πως μόλις απέκτησε νέο κεφάλαιο, με τη Θεοδώρα να κρατά το στυλό της αυστηρής κριτικής.

Ο Δήμαρχος Πέλλας, Στάθης Φουντουκίδης, αποφάσισε να απαντήσει στους επικριτές του όχι με λόγια, αλλά με μια «επίθεση» στατιστικής που προκάλεσε ίλιγγο στο Δημοτικό Συμβούλιο. Τα 88 εκατομμύρια ευρώ που έριξε στο τραπέζι ως συνολικό μέγεθος έργων και προτάσεων, δεν ήταν απλώς ένας απολογισμός, αλλά μια ξεκάθαρη προσπάθεια να «εξαφανίσει» τη σύγκριση με το παρελθόν.

Παρουσιάζοντας στοιχεία που δείχνουν ότι σε ελάχιστο χρόνο η σημερινή διοίκηση «τρέχει» έργα 52 εκατομμυρίων –ξεπερνώντας κατά πολύ την προηγούμενη δωδεκαετία– ο Δήμαρχος έστειλε το μήνυμα πως τα Γιαννιτσά και τα γύρω χωριά μετατρέπονται σε ένα απέραντο εργοτάξιο. Οι κακές γλώσσες βέβαια ψιθυρίζουν πως οι αριθμοί είναι πάντα ευγενικοί με όποιον τους κρατάει, όμως ο Φουντουκίδης δείχνει να ποντάρει τα πάντα στη «διεκδικητικότητα».

Το στοίχημα πλέον είναι απλό: Θα καταφέρει η καθημερινότητα των πολιτών να συμβαδίσει με την ταχύτητα της αριθμομηχανής του Δημάρχου; Γιατί οι προτάσεις και οι εντάξεις είναι καλές, αλλά ο κόσμος περιμένει να δει το μπετόν να στεγνώνει και τις λακκούβες να κλείνουν.

Πάντως, αν η Πέλλα ήταν χρηματιστήριο, ο Στάθης θα είχε κάνει ήδη το “deal” της χρονιάς.

Ενώ στα μεγάλα σαλόνια συζητούν για εκατομμύρια και ψηφιακές μεταρρυθμίσεις, στο Θεοδωράκειο η καθημερινότητα βελτιώνεται με τον παλιό, καλό τρόπο: την προσφορά των ανθρώπων του τόπου. Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας, Θωμάς Γεωργίου, δεν έκρυψε την ικανοποίησή του για την τοποθέτηση κλιματιστικού στο ιατρείο του χωριού, χάρη στη δωρεά του τεχνικού γραφείου των Λαμπριανού και Σαμψών Γεωργιάδη και τη δωρεάν εργασία του Γιάννη Διονυσιάδη.

Οι κακές γλώσσες λένε πως αν περιμέναμε τα επίσημα κονδύλια για ένα κλιματιστικό, οι ασθενείς θα έκαναν… κρύα ντους μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ευτυχώς, η «συμμαχία της δροσιάς» στο Θεοδωράκειο απέδειξε πως όταν υπάρχει θέληση, οι λύσεις βρίσκονται χωρίς πολλές σφραγίδες.

Ένα μπράβο στους δωρητές είναι λίγο, ειδικά όταν η πράξη τους θυμίζει σε όλους μας ότι η αυτοδιοίκηση ξεκινά από το «εμείς» και το φιλότιμο της γειτονιάς.

Οι ψίθυροι στους διαδρόμους της Αριδαίας έγιναν πλέον κραυγή. Ο Δημήτρης Γιάντσης πήρε τη μεγάλη απόφαση, θα καταθέσει  την ανεξαρτητοποίησή του και βάζει πλώρη ολοταχώς για τη διεκδίκηση του Δήμου Αλμωπίας. Δεν πρόκειται για μια απλή αποχώρηση, αλλά για μια ευθεία αμφισβήτηση μιας δημοτικής αρχής που, κατά πολλούς, μοιάζει να «παραπαίει» ανάμεσα σε εσωτερικές έριδες και αναποτελεσματικότητα.

Ο Γιάντσης, άνθρωπος που γνωρίζει τα «γρανάζια» της τοπικής αυτοδιοίκησης, φαίνεται πως επέλεξε το σωστό timing για τη δική του πολιτική αντεπίθεση. Οι κακές γλώσσες λένε πως το κλίμα στο δημαρχείο είναι πλέον «βαρύ και ασήκωτο», με τις διαρροές να πληθαίνουν και τη νευρικότητα να χτυπάει κόκκινο.

Το διακύβευμα για την Αλμωπία είναι πλέον σαφές: Μπορεί ο Γιάντσης να αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης που θα βγάλει τον Δήμο από το τέλμα; Το σίγουρο είναι πως η «μονοκρατορία» της παρούσας διοίκησης δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα  και η μάχη για τον θώκο της Αριδαίας αναμένεται να είναι η πιο σκληρή των τελευταίων δεκαετιών.

Ακονίστε τα μαχαίρια σας, η «μάχη της Αλμωπίας» μόλις άρχισε.

Στα εγκαίνια του Κέντρου Καινοτομίας στην Πέλλα, το παρών έδωσε και ο Ηλίας Πανίδης, εκπροσωπώντας το Επιμελητήριο Πέλλας, δείχνοντας πως η επιχειρηματικότητα δεν μπορεί να μένει θεατής των εκπαιδευτικών εξελίξεων. Ο Πανίδης, που ξέρει να «διαβάζει» την αγορά, είχε μια ουσιαστική συζήτηση με την Υπουργό Σοφία Ζαχαράκη, βάζοντας στο τραπέζι το φλέγον ζήτημα της επαγγελματικής κατάρτισης.

Η παρουσία του στο εργοτάξιο του Μουσικού Σχολείου Γιαννιτσών δεν ήταν απλώς εθιμοτυπική. Το Επιμελητήριο φαίνεται πως ετοιμάζει «αντεπίθεση» με νέες σχολές κατάρτισης και δράσεις προσανατολισμού, θέλοντας να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στα θρανία και την τοπική οικονομία. Οι κακές γλώσσες λένε πως ο Πανίδης κινείται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά, χτίζοντας γέφυρες που πολλοί πολιτικοί θα ζήλευαν.

Το στοίχημα είναι αν οι «ευκαιρίες για τη νέα γενιά» θα μείνουν στα λόγια ή αν το Επιμελητήριο θα καταφέρει να μετατρέψει την καινοτομία σε πραγματικές θέσεις εργασίας. Πάντως, ο Ηλίας δείχνει να κρατά τα κλειδιά της συνεργασίας.

Ο Δήμαρχος Έδεσσας, Γιάννης Τσεπκεντζής, στη χθεσινή σύσκεψη στην Αντιπεριφέρεια, έπαιξε το χαρτί του «ρεαλιστικού οραματιστή». Από τη μία, συντάσσεται με το κοινό μέτωπο για τη νέα σιδηροδρομική χάραξη μέσω Γιαννιτσών –ένα έργο που, αν γίνει, θα αλλάξει τον χάρτη της Πέλλας– και από την άλλη, χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου: «Ωραία τα μεγαλεία του μέλλοντος, αλλά σήμερα πώς μετακινούμαστε;»

Ο Τσεπκεντζής ξέρει καλά ότι οι υποσχέσεις για έργα που θα υλοποιηθούν μετά από μια δεκαετία δεν γεμίζουν τα βαγόνια των φοιτητών και των εργαζομένων που ταλαιπωρούνται τώρα. Η ξεκάθαρη θέση του για «άμεση αναβίωση της υπάρχουσας γραμμής» είναι μια αιχμή προς την κεντρική διοίκηση, ειδικά μετά την απογοητευτική απένταξη της ηλεκτροκίνησης από το ΕΣΠΑ.

Οι κακές γλώσσες λένε πως ο Δήμαρχος δεν θέλει να δει την Έδεσσα να γίνεται ο «φτωχός συγγενής» μιας νέας διαδρομής, μένοντας με σβηστές μηχανές στο ιστορικό της δίκτυο. Με το δίπολο «Νέα χάραξη – Ζωντανή παλιά γραμμή», ο Τσεπκεντζής αρνείται να διαλέξει ανάμεσα σε δύο βάρκες και ζητάει… ολόκληρο το ποτάμι (ή μάλλον τις ράγες).

Το ερώτημα είναι αν οι «υψηλοί προσκεκλημένοι» των Αθηνών θα ακούσουν το σφύριγμα της Εδεσσαϊκής λογικής ή αν θα συνεχίσουν να μας πηγαίνουν με τις ταχύτητες του προηγούμενου αιώνα.

Το κλίμα στη Σκύδρα δεν είναι απλώς θερμό, είναι πλέον εκρηκτικό. Η Δήμαρχος Κατερίνα Ιγνατιάδου, φανερά ενοχλημένη από τις κατηγορίες περί «λεκτικής βίας», αποφάσισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, μετατρέποντας μια προσωπική αντιπαράθεση σε μάθημα… πολιτικής ορολογίας.

Με μια δήλωση που στάζει ειρωνεία και πολιτικό ρεαλισμό, η Ιγνατιάδου αναρωτιέται από πότε η κριτική για «έλλειψη σοβαρότητας» της αντιπολίτευσης αποτελεί βία και όχι πολιτική αξιολόγηση. Η Δήμαρχος δεν έμεινε όμως στις θεωρίες· πέρασε σε προσωπικές αιχμές, θυμίζοντας σκηνικά από την ορκωμοσία του 2023 και κατηγορώντας την αντίπαλό της για «αδίστακτο λόγο» και «επιδεικτικές χειραψίες» που στερούνται πολιτικού βάθους.

Οι κακές γλώσσες της Σκύδρας λένε πως οι δύο κυρίες του Δήμου δεν πρόκειται να ανταλλάξουν ούτε «καλημέρα» στο εγγύς μέλλον, καθώς η κόντρα έχει ξεφύγει από τα έδρανα και έχει περάσει στο πεδίο των προσωπικών χαρακτηρισμών. Η Ιγνατιάδου πάντως έστειλε το μήνυμα: «Δεν είμαστε ίδιες». Και η αλήθεια είναι πως στην πολιτική σκακιέρα της Σκύδρας, οι ετικέτες περί «λεκτικής βίας» μάλλον χρησιμοποιούνται ως το τελευταίο καταφύγιο εκείνων που ξέμειναν από επιχειρήματα.

Προσοχή στις χειραψίες λοιπόν, γιατί στη Σκύδρα η πολιτική παίζεται με τα γάντια… βγαλμένα.

Αν οι τοίχοι του Πολεμικού Μουσείου μπορούσαν να μιλήσουν, θα μετέφεραν τον απόηχο μιας βραδιάς που η «γαλάζια» παράταξη ένιωσε το έδαφος να τρέμει. Ο Αντώνης Σαμαράς, με τον γνωστό αιχμηρό του λόγο, εξαπέλυσε μια επίθεση εφ’ όλης της ύλης στην κυβερνητική πολιτική, έχοντας δίπλα του έναν Κώστα Καραμανλή που, αν και σιωπηλός, η παρουσία του λειτουργούσε ως ηχηρή επιδοκιμασία.

Το μήνυμα που εστάλη από το «δίδυμο της Ρηγίλλης» ήταν σαφές και χωρίς περιστροφές: Η δεξιά βάση δεν βολεύεται με «κεντρώες» ακροβασίες και υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα. Οι κακές γλώσσες της πολιτικής λένε πως το Μαξίμου είδε την εκδήλωση ως μια άτυπη «κήρυξη πολέμου» εντός των τειχών, καθώς η κριτική του Σαμαρά δεν ήταν απλώς παραπολιτική γκρίνια, αλλά μια ιδεολογική πλατφόρμα που διεκδικεί την ψυχή της Νέας Δημοκρατίας.

Όταν δύο πρώην Πρωθυπουργοί αποφασίζουν να εμφανιστούν μαζί, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η «σιδηρά» συμμαχία Σαμαρά-Καραμανλή δημιουργεί πλέον μια ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει απάντηση, αλλά ποιος θα τολμήσει να σηκώσει το γάντι που πέταξαν οι «παλιοί» στο Πολεμικό Μουσείο. Οι επόμενες μέρες αναμένονται… εκρηκτικές.

Η μέρα κλείνει, αλλά το παρασκήνιο μόλις άρχισε να «βράζει». Κρατάμε τις σημειώσεις μας, σβήνουμε τα ονόματα που πρέπει και προετοιμαζόμαστε για τα επόμενα. Γιατί, όπως ξέρετε, στην πολιτική ο καπνός δείχνει πάντα τη φωτιά. Καλή ανάγνωση και καλή συνέχεια.