Όταν η «εσωτερική» κριτική χτυπά καμπανάκι για την αγροτική οδοποιία
Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Έδεσσας, κατά την πρόσφατη ψήφιση του προϋπολογισμού, γίναμε μάρτυρες μιας κατάστασης που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «λογιστικό θρίλερ» με θύματα τους ανθρώπους του μόχθου. Το παράδοξο; Το «καμπανάκι» δεν ήρθε από την αντιπολίτευση, αλλά από έναν άνθρωπο που γνωρίζει τα του οίκου του όσο λίγοι: τον κ. Θωμά, μέλος της συμπολίτευσης και πρώην Αντιδήμαρχο.
Η αποκάλυψη ότι τα κονδύλια για την αγροτική οδοποιία σε Έδεσσα και Βεγορίτιδα –τα περίφημα «37άρια»– απουσίαζαν από τον προϋπολογισμό, δεν είναι απλώς ένα τεχνικό σφάλμα. Είναι μια στιγμή πολιτικής αυτοκριτικής που αναδεικνύει πώς η γραφειοκρατία των νέων λογιστικών προτύπων μπορεί να «καταπιεί» ακόμα και τις πιο βασικές προτεραιότητες μιας διοίκησης.
Η απάντηση της διοίκησης ότι τα χρήματα μπήκαν «εκ παραδρομής» σε άλλον κωδικό λόγω της μετάβασης στους ΑΛΕ, μπορεί να είναι μια ειλικρινής παραδοχή, όμως η ουσία παραμένει: Η καθυστέρηση είναι πλέον δεδομένη. Ο κ. Θωμάς, με την εμπειρία του πρώην Αντιδημάρχου, υπενθύμισε με νόημα ότι πέρυσι οι συμβάσεις υπογράφηκαν τον Μάρτιο. Φέτος, με την ανάγκη για αναμόρφωση του προϋπολογισμού, οδεύουμε ολοταχώς για μετά το Πάσχα. Στην αγροτική παραγωγή, ειδικά σε περιοχές με τις ιδιαιτερότητες της Βεγορίτιδας, ο χρόνος δεν είναι σχετικός· είναι το παν. Η πρόσβαση στα κτήματα την κρίσιμη στιγμή της καλλιέργειας δεν μπορεί να περιμένει τη γραφειοκρατική αποκατάσταση ενός κωδικού.
Το γεγονός ότι η επισήμανση προήλθε από στέλεχος της συμπολίτευσης δίνει το στίγμα μιας διοίκησης που οφείλει να ακούει περισσότερο τους ανθρώπους της που βρίσκονται «στο πεδίο».
- Πώς μπορεί ένας Δήμος να επαίρεται για ψηφιακή μετάβαση και διαφάνεια, όταν βασικά έργα πνοής «χάνονται» μέσα σε λογιστικούς κουβάδες;
- Ποιο το όφελος των νέων προτύπων, αν αυτά γίνονται η αιτία για απώλεια του ελέγχου επί του τεχνικού προγράμματος;
Η δέσμευση για διόρθωση στην πρώτη αναμόρφωση είναι η αυτονόητη κίνηση. Όμως, η πολιτική ουσία παραμένει στην επισήμανση του κ. Θωμά: Η αγροτική οδοποιία δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι η καθημερινότητα του παραγωγού.
Το μάθημα από αυτή τη συνεδρίαση είναι σαφές: Οι αριθμοί και οι κωδικοί πρέπει να υπηρετούν το έργο, όχι το αντίστροφο. Η «εσωτερική» αυτή παρέμβαση ας γίνει το έναυσμα για μια διοίκηση που θα είναι πιο προσεκτική στην αποτύπωση των αναγκών της υπαίθρου. Οι αγρότες της Έδεσσας και της Βεγορίτιδας δεν ζητούν «λογιστική τακτοποίηση»· ζητούν δρόμους προσβάσιμους και μια διοίκηση που να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται και το τελευταίο ευρώ που προορίζεται για την ανάπτυξη της περιοχής.
Ας ελπίσουμε η «παραδρομή» να διορθωθεί με ταχύτητα φωτός, γιατί οι δρόμοι της παραγωγής δεν περιμένουν τις αναμορφώσεις των γραφείων.
